Działania Żołnierzy Wyklętych na terenie gminy Rakoniewice

| 1 marca 2015
PRL

Przez całe lata PRL-u nazywano Ich „zaplutymi karłami reakcji”, a wszystkie niepodległościowe organizacje, do których należeli określano jako „faszystów”, czy „bandy reakcyjne z pod znaku NSZ”. W zamian za ofiarną walkę w obronie wartości jaką była Niepodległość Ojczyzny wielu z Nich poległo z bronią w ręku, innych zamęczono w więzieniach ciągłymi przesłuchaniami i torturami, a jeszcze inni po okrutnych śledztwach przechodzili pokazowe procesy, które były kpiną z wymiaru sprawiedliwości, a których wyrok był oczywisty – natychmiastowo wykonywano kary śmierci. Jedynie nielicznym udało się przetrwać stalinowski reżim, aby żyć dalej przez długie dekady Polski Ludowej z piętnem „reakcyjnego bandyty”.

Partyzancki oddział "Szefa Czesia"

Partyzancki oddział "Szefa Czesia" | fot. materiały wydawnictwo Wielka Litera

Dziś, przy okazji Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”, przybliżamy kilka faktów związanych ze zbrojnymi działaniami tzw. grupy „Szefa Czesia” pod dowództwem Czesława Lecińskiego działającej m.in. na ternie gminy Rakoniewice.

Czesław Leciński ps. „Szef Czesiu”, syn Władysława i Stanisławy z domu Buśko, urodził się 18 grudnia 1921 roku w Kębłowie, powiat Wolsztyn. Ukończył 4 klasy szkoły powszechnej, po czym uzyskał zawód rzeźnika. W czasie II wojny światowej brał udział w walkach partyzanckich we Francji, gdzie został ranny w rękę. Po zakończeniu działań wojennych w 1945 roku wstąpił do Wielkopolskiej Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Warta”. Działał jako podkomendny Jana Skiby, dowódcy placówki Rakoniewice. Został zaprzysiężony i wcielony do oddziału „Rycerz” podległemu dowódcy obwodu Wolsztyn kpt. Janowi Wosiowi. WSGO „Warta” była konspiracyjną jednostką Wojska Polskiego, stojącą przy Prezydencie Władysławie Raczkiewiczu, prowadząc walkę w obronie ludności polskiej i suwerenności Państwa Polskiego. Dowódca „Warty” dokonał jej samorozwiązania 15 listopada 1945 roku, jednak żołnierze nie zostali zwolnieni od przysięgi ani zobowiązani do ujawnienia się. Na tej podstawie dalej prowadzono działania w ramach oddziału „Rycerz”. Po przejściu dowódcy Jana Skiby na Ziemie Zachodnie dowództwo nad oddziałem przejął Czesław Leciński ps. „Szef Czesiu”, aby prowadzić walkę z ówczesnym aparatem przymusu. Oddział liczył około 35 ludzi, posiadał mundury, po lewej stronie widniały ryngrafy w kształcie biało-czerwonego serca z napisem „AK”. Uzbrojenie stanowiły karabiny i pistolety przekazane od ludności cywilnej, zdobyte od funkcjonariuszy MO i UB. Grupa „Rycerz” od marca do października 1946 roku dokonała szeregu akcji zbrojnych na posterunki MO i UB rozmieszczone na terenach powiatów: wolsztyńskiego, nowotomyskiego i kościańskiego.

Podobne walki zbrojnego podziemia AK miały miejsce w całym byłym powiecie wolsztyńskim. Dokonano 89 poważnych operacji dywersyjnych i napadów na instytucje publiczne i prywatne. Ze względu na znikomą skuteczność, przeważających liczebnością i uzbrojeniem funkcjonariuszy UB i MO można przypuszczać, że „podziemie” miało duże poparcie miejscowego społeczeństwa. W walkach zginęło 15 funkcjonariuszy UB, MO, ORMO, KBW, 11 zostało rannych. Po stronie „podziemia” zginęło około 30 partyzantów, kilkunastu zostało rannych, kilkudziesięciu złapano i uwięziono. Pod koniec grudnia praktycznie zbrojne podziemie AK i pokrewnych oddziałów przestało istnieć.

Czesław Leciński

Czesław Leciński | fot. materiały wydawnictwo Wielka Litera

Poniżej – za stroną „Żołnierze Wyklęci z Grodziska Wielkopolskiego i okolic” – publikujemy listę żołnierzy z oddziału Lecińskiego „Szefa Czesia – Rycerza” oraz osób wspierających partyzantów urodzonych w Grodzisku Wielkopolskim lub najbliższej okolicy:

Z Rakoniewicami związany był także Władysław Smoczyński (1921 – 1993), który pod koniec życia wstąpił do Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Podczas niemieckiej okupacji walczył w szeregach najpierw Armii Krajowej obwód Poznań, a następnie WSGO „Warta” Obwód Wolsztyn pod dowództwem Jana Wosia. Od 1946 r w oddziale Czesława Lecińskiego „Szefa Czesia”. Zmarł w Pile w 1993 r.

Źródła


Komentarze